CONDITIE OPBOUWEN ALS JE
SNEL BUITEN ADEM BENT

De eerste les is bijna nooit zo erg als mensen vrezen, en bijna altijd anders dan ze verwachten. Wat we zien: iemand komt binnen, kijkt rond, doet de opwarming mee en merkt halverwege dat hij harder ademt dan hij in jaren heeft gedaan. Dat is het moment waarop het schrikt.

Wat er daarna gebeurt is wat niemand vooraf weet. Na een minuut of twee zit je weer op je adem. De training gaat verder, je doet mee, en aan het eind ligt niemand op de vloer.

In de weken daarna verandert het beeld steeds op dezelfde manier, en meestal niet in de les zelf. Mensen merken het ergens anders: op de trap naar de derde verdieping, bij het dragen van boodschappen, op de fiets tegen de wind in. "Ik merk het buiten de box eerder dan erin" is iets dat we vaak terugkrijgen.

We gaan hier niet uitleggen wat er in je lichaam gebeurt. Dat is niet ons vak en wij meten het niet. Wat we wel hebben is tien jaar kijken naar mensen die beginnen, en dat verloop is opvallend voorspelbaar: de eerste weken voelen zwaar, en daarna verschuift wat je als zwaar ervaart.

Hier gaat het bij beginners het vaakst mis in het hoofd. Buiten adem raken wordt uitgelegd als bewijs dat je er nog niet klaar voor bent. Terwijl het in een zaal vol mensen die hier al jaren komen precies hetzelfde gebeurt.

Kijk eens rond aan het eind van een les. Iedereen staat te hijgen. De man die 120 kilo tilt staat te hijgen, de vrouw die vorige week haar eerste pull-up deed staat te hijgen, en de coach die net heeft meegedaan ook. Het verschil tussen een beginner en iemand die hier drie jaar komt, is niet dat de een buiten adem raakt en de ander niet. Het verschil is wat er moest gebeuren om daar te komen, en hoe snel je er weer bovenop bent.

Dus: buiten adem raken is niet het signaal dat je het niet kunt. Het is het signaal dat je hebt getraind. Wat je in de gaten moet houden is iets anders — als je duizelig wordt, misselijk, of als het na de training niet wegtrekt, dan stop je en zeg je het tegen de coach. Dat is geen flauwekul en daar wordt ook nooit raar op gereageerd.

Heb je een hart- of longaandoening, of neem je medicatie waarvan je niet weet wat inspanning ermee doet, overleg dan eerst met je huisarts. Wij zijn coaches, geen artsen, en we doen niet alsof dat hetzelfde is.

Iedereen in de zaal doet dezelfde training. Dat klinkt als slecht nieuws voor wie net begint, maar het werkt andersom: die training wordt per persoon aangepast. Dat heet scaling, en het is geen beginnersversie — iedereen in de zaal schaalt iets.

Bij conditie zitten de knoppen vooral hier:

Het gewicht. Lichter betekent dat je door kunt blijven bewegen in plaats van na drie herhalingen stil te staan. Voor conditie is dat beter, niet slechter.

Het aantal. Een training van twintig minuten wordt er een van twaalf. Of het aantal rondes gaat omlaag, zodat je op tempo blijft in plaats van de laatste helft strompelend af te maken.

De beweging zelf. Hardlopen wordt roeien of fietsen als je knieën dat fijner vinden. Springen wordt opstappen. Een pull-up wordt een variant met een band of aan de ringen.

Het tempo. Dit is de belangrijkste en de minst zichtbare. De coach zegt tegen de een "doorgaan" en tegen de ander "wacht nog vijf tellen". Een beginner die zijn eerste training rustiger doet dan hij kán, houdt het langer vol en komt volgende week terug. Dat is het hele doel van die eerste weken.

Maximaal twaalf mensen per les. Dat is klein genoeg dat de coach ziet hoe je ademt en niet pas aan het eind merkt dat je eruit ligt.

Dan is Run Club misschien de makkelijkste ingang. Zondag om 10:15, buiten, en je bepaalt zelf hoe hard je gaat. Er is geen gewicht, geen techniek om te leren en geen klok die meekijkt. Voor wie zijn conditie wil opbouwen maar nog niet in een zaal wil staan, is dat een eerlijker eerste stap dan thuis op de bank bedenken dat het nog niet kan.

Veel mensen gebruiken het ook als tweede training naast hun lessen. Twee keer per week binnen en zondag een stuk hardlopen is een hele nette week.

Niet drie keer per week beginnen. Mensen die vol gas starten, hebben na twee weken overal spierpijn en zijn in week vier verdwenen. Begin met twee keer per week en houd dat twee maanden vol — dat levert meer op dan een enthousiaste eerste week.

Niet elke les bij de snelste proberen te blijven. Je weet nog niet wat je kunt, en er staat niemand te kijken naar jouw tijd.

En niet tegen de coach zeggen dat het wel gaat als het niet gaat. Hij kan de training alleen aanpassen als hij weet waar je staat.

Het makkelijkste is om het gewoon een week te proberen. Je traint een week gratis mee in de gewone lessen, met de coach erbij, en we passen de training aan op wat jij nu kunt — niet op wat je zou willen kunnen. Na die week weet je uit ervaring wat een les met je doet, en dat is nuttiger dan nog een maand thuis conditie opbouwen voor de conditietraining. Liever eerst iets vragen? Bel of stuur een bericht naar 06 41 25 94 52.